november 2012
woensdag, 19 september 2012 08:41

Hernieuwde kennismaking met Etalon – audio uit Hongarije

Vanavond is Arno van der Voort van OWL Audio wederom onze gastdemonstrateur. Arno was al eens eerder bij ons te gast geweest, namelijk in april 2009. Zie het verslag van destijds op http://www.audioclubvelsen.nl/index.php?/Verslag-2009/april.html  Toen heeft hij met zijn audioset een diepe indruk achtergelaten bij ACV. Deze keer heeft Arno onder andere de Supradisk SACD speler, een verbeterde Suprampli versterker en de Supraton 1,  Supraton 2 en Supraton 3 luidsprekerboxen bij zich. De Supraton 1 blijft op de tafel staan. De (koperen) bekabeling (genaamd Compolink 1) is ook van het merk Etalon. De Supraton 3 is een grotere versie van de Supraton 2. De Supraton 2 hebben wij de vorige keer beluisterd, toen in vergelijk met de duurdere Essence 10. Vandaag luisteren we naar de Supraton 2 en Supraton 3. Maar later meer daarover.

 image001 image003 

 Suprampli                                                        Supradisk

Er was een goede opkomst qua leden, waaronder ook 3 geïnteresseerde gasten. Mijn luisterpositie was vooraan in de zaal en daar zat ik behoorlijk dichtbij de luidsprekers. Arno gaf bij zijn inleiding direct aan dat Etalon intussen net gestopt is met het maken van complete (SA)CD spelers. In het kader van onder andere streaming hebben ze een losse DAC, genaamd Supradac,  ontwikkeld, met daarnaast een los loopwerk. Als basis wordt daarbij gebruik gemaakt van de bestaande DAC die in de Supradisk is ingebouwd. Daarnaast maken ze nu ook losse loopwerken die uiteraard via SPDIF en op een DAC zijn aan te sluiten. Ook zijn er USB aansluitingen op de Supradac aanwezig. De Elisio, zoals het cd-loopwerk gaat heten, wordt een multiformaatloopwerk en bevat een nieuwe schijfafspeelunit. Verwacht wordt dat dit eind 2012 beschikbaar is voor de verkoop. De Supriampli versterker heeft een upgrade ondergaan, waarbij een nog zwaardere voeding is toegepast. Jammer genoeg kunnen wij het effect niet beluisteren, omdat Arno alleen de laatste versie bij zich heeft. Er is er ook nog een nieuwe lijn luidsprekers ontwikkeld. Deze zijn nog niet op de markt verkrijgbaar.

De avond begon met de Supraton 2 die was aangesloten op de geüpgrade Suprampli en de SACD-speler. Als referentie/test cd’s werd gekozen voor:

  1. Jennifer Warnes – The Hunter, track nr. 9
  2. Lady SmithBlack Mombaza- Shaka  Zulu- Who am I talking to?, track nr. 10
  3. Kersten Blödig-Trolsang-Liti Kjersti  og Elvekongjen, track nr. 4

 

De eerste indrukken van de Supraton 2 was dat het middengebied heel schoon is, maar ook nogal prominent  aanwezig was in verhouding tot het hoog en het laag. Die eerste indruk werd bevestigd en gehandhaafd gedurende de avond. De luidsprekers hebben, zoals Arno later aangeeft, echte “monitoreigenschappen”. Behoorlijk veel detail, het gevoel dat je door de instrumenten omringd wordt, gecombineerd met een fraai stereobeeld,  Opvallend was dat er zeer weinig S- sisklanken in de zangstem waarneembaar waren. De bas was weliswaar niet prominent aanwezig, echter hij was wel mooi onder controle.

Al gauw werd er overgeschakeld naar de Supraton 3. Ik verbaasde mij toen enorm. Meestal als een fabrikant een serie speakers ontwikkeld zie je dat, wanneer de luidsprekerboxen duurder worden, de signatuur van de speakers hetzelfde blijft, maar de geluidskwaliteit beter wordt. Dit was vanavond duidelijk niet het geval. Het leek wel of we ineens naar een ander merk luidsprekers aan het luisteren waren. Er was meer rust in het geluid en iets meer controle, maar daar was alles mee gezegd. De gitaar was minder puntig, het gebied waar de stemmen inzitten was voller van geluid. Daarbij hoorde ik eigenlijk alleen de rechter speaker ( ik zat vooraan en ook iets rechtsuit het midden ). Vanuit de zaal kwamen er ook diverse reacties, waarbij zelfs gevraagd werd of de polariteit van de luidsprekeraansluitingen wel klopte.

We zijn geen Audioclub, als we niet probeerden te achterhalen wat er mis ging. Dus na wat experimenten en proberen, kwamen we er achter dat de eerder gebruikte Supraton 2 luidsprekers de storende factoren waren! Deze stonden aan de binnenkant van de Supraton 3 en zorgden daarmee dat de opbouw van het stereobeeld kennelijk onderbroken c.q. verstrooid werd. Nadat de Supraton 2 speakers waren verwijderd, was het probleem verholpen en werd er een weer een mooie stage neergezet.

 

image006 

 

 

Zoals Arno zelf aangaf, luisterde je meer naar de muziek die zich voor je afspeelt in vergelijking met de Supraton 2 waar je meer in de muziek zit. In het nummer van Ladysmith wordt gedanst met rubber laarzen, dat was goed te horen, zonder dat het doordreunde. Ook bij deze Supraton 3 luidsprekers was er bijna geen sprake van de hinderlijke S-sisklanken. Over het algemeen heeft koperen (luidspreker)kabel daar minder last van , zo vertelde Arno dat daarom koperen kabel zijn voorkeur genoot boven zilveren of verzilverde kabel. Hoewel de geluidskwaliteit van de Supraton 3 beter was dan die van de Supraton 2 leek het wel of het stereobeeld van de Supraton 2 mij wat meer aansprak.

Er werd veel muziek gedraaid, hoewel ik daar weinig van kende, wil ik toch vertellen hoe de muziek bij mij overkwam. Ik zal aangeven wat mij opviel tijdens luisteren van de muzieknummers.

  1. Tuscon; een Pop/country opera Giant met het nummer Not the end of the world. Een relaxt nummer. waarin de piano natuurgetrouw klonk.
  2. Organ Music of Peter Eben. Ik vond het een vlakke opname, het sprak mij niet aan. Er was wel een evenwichtig geluidsbeeld.
  3. Sinéad O’Connor – How About I Be Me (And You Be You)? Met het titelnummer. Ook deze opname vond ik vlak klinken.
  4. Loreena McKennitt- An acient muse. – The gates of Istanbul. Dit klonk mooi gebalanceerd, instrumenten duidelijk waarneembaar in het stereobeeld. Geen stress, de lage tonen iets aan de zachte kant.
  5. Holly Café – Temptation – I don't wanna grow up. Hier zat een opvallende baspartij in. Ook was er een mooi en puur stemgeluid te horen.
  6. Otis Taylor  -Truth Is Not Fiction - House of Crosses. Dit nummer werd erg zacht gedraaid en klonk erg aangenaam. Niet alle instrumenten waren even duidelijk waarneembaar. De gitaar klonk als een goedkope gitaar, er zat weinig leven in.
  7. Arvo Part – Blind – Spiegel un Spiegel. Koorwerk.
  8. Niki Jacobs + Jason Sypher- Witness – For Avek. De weergave van de  piano en trompet konden beiden wel wat puntiger naar mijn smaak.
  9. Mighty Sam McLain – Joy and Pain – Sledgehammer. Lekkere puntige blues en een waardige afsluiting van een heerlijk avondje muziek met een mooi geluid.

Er werd tijdens het spelen nog het verzoek gedaan om het speakerdoek te verwijderen; persoonlijk vond ik dat er daarna iets teveel aan hoog te horen was.

Vanavond was  wederom een opvallend muzikale audio-avond, met Arno van der Voort als een goede demonstrateur, die heel rustig en duidelijk een mooi opgebouwde demonstratie neerzette, met mooie apparatuur en ditto luidsprekers. Aan de hand van het door Arno meegebrachte foldermateriaal, liet hij ons kennismaken met de noviteiten van het Hongaarse merk Etalon. De muziek varieerde, wederom werd er geen orkestrale muziek gespeeld, blijkbaar is daar toch minder behoefte aan.

Arno hartelijk dank voor deze fijne avond, waar we weer konden kennismaken met de kwaliteit van het Hongaarse merk Etalon.

Laatst aangepast op woensdag, 13 maart 2013 10:40