Clubavond 16 september 2026 Wijk aan Zee

Gast Cor Dekker Musical Reality Bergen (NH)

Verslag door Geert-Jan van Dekken

Cor met Baard en snor

Ik hou ervan om mijn verslagen luchtig te houden en wat is er beter dan te beginnen met een gekscherende titel, die natuurlijk niet uit de lucht gegrepen is.

Zoals de meeste avonden begint die van mij al een stukje eerder, namelijk om 16.30 uur, met gezwinde spoed vanuit Den Helder naar mijn thuis in Heemskerk te rijden. Onderweg denk ik dan al na (ja, daar heb je prima tijd voor op de N9) over de apparatuur die ten tonele komt, een eventueel verzoeknummer dat ik aan wil dragen en begin ik alvast met de voorpret door mijn zelf samengestelde “high-end playlist” op Spotify aan te zwengelen. Ruim 27 uur aan keus. Ik kan mij ook erg verheugen op de nieuwe muziek en om die weer toe te voegen aan de lijst. (Voor wie wil en Spotify heeft: tik mij gerust aan om mee te delen. Ik voeg hier bijna alle nummers van onze avonden ook aan toe.)

Na een uurtje luisteren via mijn low-end systeem van Ford ben ik thuis en schrok ik het eten naar binnen. Ik ben iemand die graag op tijd is en dus sta ik stipt om 18.00 uur geparkeerd bij de Moriaan.

Cor was er al. Hij had z’n busje keurig voor de ingang gezet en samen met Herman hebben we de apparatuur naar binnen gereden.

Eenmaal aan het uitpakken zie je toch wel dat we wederom (wanneer niet...) met serieuze hifi te maken hebben. De Modwright 225i en de Von Schweikert Audio Endeavour E-3 MKII springen er voor mij uit, naast de Eera Andante (cd), Eversolo (streaming) en Harmonic Technology (bekabeling). Ook de prijzen bevestigden dat zeker: met bijvoorbeeld een kleine €20.000,- voor de speakers of €10.000,- voor de versterker zit je in ieder geval al in de serieuze hifi qua prijzen.

Eenmaal aangesloten en met de halve ruimte gevuld met stoelen zet Cor een aantal test-cd’s op. Eén daarvan was zijn eigen opname van een orgelspel van organist Frank van Wijk vanuit de Ruïnekerk in Bergen. Opgenomen met maar liefst 8 microfoons.

Ik hoorde gelijk al dat deze speakers meer konden weergeven dan de grootte van de units doet vermoeden. Als groot fan van het laag had ik eerder mijn twijfels, ook al deden de specificaties (tot 28 Hz diep) anders vermoeden. Ik ben altijd sceptisch, gezien veel merken pochen met lage frequenties die je thuis nooit waar zal nemen.

Dat was met deze set niet zo. Het orgel begon vooral het middengebied en de tweeters (Beryllium dome aan de voorzijde en 75mm Rear Ambient Retrieval Driver aan de achterzijde) aan het werk te zetten. Maar al snel kwam er ineens een sub-lage noot langs en wauw, indrukwekkend laag! Je zag de twee 7 inch woofers wel hard werken om de ruimte van dit flinke laag te voorzien, maar het was strak en vlot!

Na flink testen was het systeem er klaar voor. Ik kon het niet laten om de versterker eens van dichtbij te bekijken. Een dikke vis van 58 pond schoon aan de haak en 2x225 watt bij 8 Ohm, met een ringkerntrafo zo groot dat je door het gaas niet eens fatsoenlijk de afmetingen ervan kon bewonderen. Ik vond de combinatie van blauwe koelvinnen en de zilveren kast vooral stoer. Als je van bovenaf keek, zag je de twee kleine voorbuisjes schitteren in hun eigen hokje. Er zullen weinig speakers zijn die deze versterker niet aankan.

De speler en DAC van Eera zijn bescheidener en staan er gewoon netjes bij. Maar dat neemt niet weg dat ik uiteindelijk de muziek van de Eera beter uit de verf vond komen dan via de Eversolo A6 streamer.

Opvallend aan de speakers vond ik de plaatsing van de units. Mijn autistische brein vond het dan bijvoorbeeld storend dat de woofers niet evenredig ver van elkaar geplaatst waren aan de voorzijde. Dat zorgt wel voor iets van speelsheid, maar ik vond het wat gek ogen. Wellicht had dat wel een technische reden vanwege het binnenwerk.

Ik hou ook wel van aparte technieken en daarin blonken ze wel weer uit, met de extra tweeter aan de achterzijde die ook nog eens instelbaar was. Dat zorgde voor meer ruimtelijkheid en dat kon je zeker horen. Hoewel het ook te veel kon zijn en, helemaal uitgeschakeld, werd de muziek heel direct. Voor sommigen zelfs beter, anderen konden het toefje ruimtelijkheid wel waarderen. Deze speakers zijn dus voor ieder wat wils!

Al met al vond ik het systeem wel echt geweldig klinken. Het hoog was zeer gedetailleerd. Met een enkel nummer op iets te hoog volume ging het de scherpte in, maar als het weer een tikje zachter ging, was dat niet meer van toepassing. Het middengebied vond ik zeer indrukwekkend. Ruimtelijk, breed, gedetailleerd en het deed wat mij betreft nauwelijks onder voor een liveoptreden. Dat werd ook wel bevestigd toen een lid na het nummer “It don’t mean a thing” van Canadian Brass (Duke Ellington) hardop riep dat hij de neiging had om te gaan klappen. Dat werd door meer leden beaamd.

Tussen de liederen door gaf Cor een korte uitleg over de apparatuur, een introductie van het volgende nummer en beantwoordde hij vragen. Daarbij had hij een heerlijke, droge vorm van humor die de avond volmaakte.

De gastspreker speelt zeker een grote rol in het laten slagen van een avond. Met Cor aan het roer was dit ook zeker zo. Zijn droge humor (de titel was zijn eigen uitspraak), rust, manier van praten en plezierige stemgeluid waren een ware toevoeging.

Dat de meeste leden na 22.30 uur nog bleven zitten, gaf wel aan hoe geslaagd de avond al was. Bedankt Cor!

Hierbij nog het lijstje met de (niet alle) nummers die zijn gespeeld:

Carmen Gomes Inc.
– Unchain My Heart

Duke Ellington, Canadian Brass
– It Don’t Mean a Thing

Marcel Kanche
– Elle m’en veut

The New Conrad Miller Trio
– Trippin’

Gianmaria Testa
– Extra-Muros

Peter Beets e.a.
– Douce Ambiance

Rickie Lee Jones
– Hi-Lili Hi-Lo

Philippe Chrétien
– Suoni D’Oro

Mark Knopfler
– Bluebird