“De wolf in schaapskleren”
20-5-2026
Aankomst
Omstreeks 18:00 uur kwam ik aanlopen vanaf de parkeerplaats. Voordat ik aankom let ik altijd op of ik al een bus of zwaarbeladen auto zie staan. Nu was het een grijze Fiat Doblo die vlak voor het pand opviel. De achterbank lag plat en de ruime wagen was afgeladen met dozen. Dat kon niet missen. De enorme dozen in deze wagen zorgden direct voor een uitspraak die later nog vaker terug zal komen: “wolf in schaapskleren”.
Vooronderzoek
Ik had natuurlijk van tevoren al goed informatie verzameld over de apparatuur die aangekondigd was in de nieuwsbrief. De Avid Audio Sigsum en de Graham Audio LS5/5F sprongen daar bovenuit en daarmee is de “wolf” al van toepassing. Een kleine greep uit de onderbouwing hiervoor is alleen al het gewicht van de versterker (31,2 kg.) en de, voor een groot deel verantwoordelijk daarvoor zijnde, uit de kluiten gewassen ringkerntrafo van 1,1 kVA. Uitpakken is in elk geval met een 2e persoon aanbevolen!
De 2 x 110 watt bij 8 Ohm is dan wellicht heel bescheiden met dit soort specificaties — en helemaal voor een klasse A/B-versterker — maar geeft ook de enorme stroomreserve weer. Dat zijn toch wel “massieve watts”.
https://www.avidhifi.com/amplifiers/sigsum-integrated-amplifier
De speakers matchen wat dat betreft goed bij deze versterker. Met een gewicht van ongeveer 45 kilo per stuk, het formaat en de indrukwekkende 12 inch woofer heb je ook wel wat indrukwekkends staan.
Uitpakken
Marco had gelukkig een bevriende hulp (Mark) meegenomen en twee karretjes. Die waren wel nodig. Samen met Matthieu heb ik de speakers naar binnen mogen duwen. Het uitpakken was een uitdaging en blijft een leuk “momentje”, ook al mag je er niets van houden.
Eerste indrukken zonder te luisteren
Hieronder zal ik alles de revue laten passeren en ja: ik kies er bewust voor om met name de versterking en speakers te benoemen, hoewel de sacd-speler, kabels en streamer natuurlijk ook een mooie bijdrage hebben geleverd.
De versterker is behalve groot ook gaaf gebouwd. Ik vond de grote letter A, die het halve front besloeg, leuk gedaan en origineel. Wat ik persoonlijk dan weer niet zo high-end vond, waren de witte accenten op en rond de knoppen. Maar dat is maar een detail. Verder viel ook op dat het type in het metaal van de bovenplaat is geponst. Leuk gedaan. Net als het merk dat te zien is op het ventilatierooster. Als je dat hebt gezien, valt ook gelijk de gigantische trafo op, die als een hongerige leeuw achter zijn donkere kooi verscholen zat. Hier valt niet mee te spotten.
Qua prijs mag je ook wel wat verwachten. Zo kost deze versterker al snel rond de 20.000 euro.
Leuk feitje van Marco: “Avid staat voor A Very Interesting Design.” Terecht wel.
De forse speakers van Graham Audio vallen ook op, niet alleen door het formaat maar vooral door de half verstopte 8 inch mid- en 12 inch-laagunit. Beide zijn achter de frontbaffle geplaatst en lijken hun geluidsgolven door rechthoekige “poorten” te moeten persen. Mijn eerste gedachte was: “De spreiding komt in het gedrang en je moet ze heel goed positioneren om je ideale luisterpositie te horen.”
De in het midden geplaatste tweeter zat wel aan de buitenzijde, met enkel een metalen rooster ervoor. Naast de tweeter zit een schakelaar waarmee je het hoog een decibel kan verhogen of verlagen. Het grootste deel van de avond stond deze op neutraal. Gedurende twee nummers op +1 dB om vervolgens toch weer op neutraal te zetten.Een leuke gimmick, maar ik betwijfel de toegevoegde waarde. Aan de voorzijde was nog de bassreflexpoort te vinden. Daarover later meer.
Extra informatie is te vinden op https://www.grahamaudio.co.uk/loudspeakers/ls51-technical De prijs van de 5/5F begint bij 17.900 euro.
Als laatste toch even leuk om te vermelden: de speakers waren aangesloten met Driade Flow Reference-kabels. Deze kabels van Nederlandse bodem kosten “slechts” 1.500 euro voor een set van 2 meter. In verhouding dus niet eens zo schokkend.
Luisteren maar!
Marco hield een korte introductie over de versterker en de “BBC”-speakers. Al snel ging de eerste cd in de speler.
Het eerste wat mij opviel was de helderheid van het midden en hoog. Met name stemmen kwamen er prachtig uit. Het hoog was niet scherp, wel zacht en vol detail. Het midden was strak en helder. Deze conclusie kwam al naar voren bij Homeless van Paul Simon. Hoewel Pauls stem altijd wat op de achtergrond hangt, kwam het achtergrondkoor helemaal naar voren toe. Laag is er bij dit nummer nauwelijks.
Ook het nummer van Melody Gardot bevestigde bovenstaande. Helderheid, detail. Een geluid waar ik zonder moe te worden lang naar kan luisteren. Maar weer geen laag. Het verwachte “indrukwekkende” van het formaat speakers kwam er nog niet uit. Tot dusver hadden het net zo goed monitoren kunnen zijn waar we naar luisterden.
Dan een nummer van Tears for Fears met Woman in Chains. En oei.
Met “oei” bedoel ik dat dit nummer geen “mooi testnummer” is. De opname is matig, doffig en fel. Zo zou ik geen uur kunnen luisteren. Maar gezien de eerste twee succesvolle nummers kon ik alleen maar concluderen dat deze set gewoon laat horen hoe het is: een goede of minder goede opname. (Het helpt helaas ook niet als je dit nummer niet bepaald mooi vindt.)
Na een aantal nummers — die ook wel zo’n beetje uit de oude BBC-tijd kwamen — was ik nog niet omvergeblazen. Natuurlijk was het heel goed, maar ik, als groot liefhebber van goed laag, miste toch wel de indruk. Ik zat bijna te denken of het kwam door de bassreflexpoort aan de voorzijde. In mijn luisterruimte hoef ik daar ook niet aan te beginnen, dan heb ik geen enkel laag meer.
Ik was misschien wel een beetje teleurgesteld, tot het nummer Engel van Rammstein werd aangezet. Dat begon met gitaren en veel laag. Ik ging spontaan rechtop zitten: er was wel degelijk laag, en nog indrukwekkend ook! Het was strak, niet overdreven, maar wel degelijk goed aanwezig. Een laag dat eindelijk die 12 inch-woofers verklaart. De wolf had zijn schapenpak van zich afgescheurd en zijn tanden laten zien. Wat een opluchting.
Een oude cd van Seal met daarop Kiss from a Rose liet ook weer horen dat deze opname niet geweldig was. Heel even dacht ik op een bepaalde frequentie in het middengebied iets te veel versterking te horen, waardoor er een holle galm bijkwam. Dit viel mij al eerder op de avond op, maar ik vermoed dat dit ook door de ruimte en opname komt, want bij de betere opnames was daar zeker geen sprake van.
Deze euforie werd nog eens benadrukt door mijn eigen gekozen nummer Me Condena van AO. Dit nummer heeft veel sublaag en dat liet de set goed horen. Het was misschien soms zelfs op het randje van overdreven, maar dat komt denk ik vooral door onze ruimte. Het was in ieder geval verre van extreem of vergelijkbaar met de set van Joep Slooten, waarbij de gipsplaten gingen wandelen.
Tot slot nog het nummer The Kraken van Hans Zimmer. Alsof je in de bioscoop zat. Indrukwekkend en een onvermoeibare, spannende beleving.
Tot slot
Mijn vrees voor de spreiding was gelukkig onterecht. Gek genoeg bewezen deze speakers dat ik geen nadelige effecten kon horen door de “verstopte” units. Deze speakers zijn wel degelijk wolven die dat ook bewijzen, zolang je maar “wolfwaardige” muziek draait.
Marco gaf ook aan dat hij graag luistert om de muziek en minder om de technische kant. Ik hoorde in de pauze veel audiofielen beamen dat ze zichzelf ook betrappen op technisch luisteren. Ik denk dat dat ook wel een kritischere noot met zich meebrengt, wat het genot van gewoon luisteren naar mooie muziek soms in de weg kan staan. Voor mijzelf geldt dit ook. Technisch luisteren is prima om de set even te “testen”, maar daarna is het vooral lekker genieten van al het moois.
Al met al weer een mooie avond. En waarom naar de dierentuin gaan als je op zo’n avond schapen, wolven en een leeuw hebt mogen aanschouwen?
Groet, Geert-Jan van Dekken